Volver al censo
Ficha pública
Retrato para Samuel Merino

SamuelMerino

Mos
Biografía

Mos, Pontevedra. 1982. Desenvolve o seu labor arredor dunha poética que leveda na súa formación en Filosofía (Licenciado pola Universidade de Santiago de Compostela) e mais na súa formación e experiencia no eido das artes escénicas. As súas obras, de marcado carácter reflexivo, adoitan tomar corpo na oralidade secundaria dos recitais e en breves presentacións que transitan os camiños do teatro e a performance. Tal é o caso de «Mudar a pel» (2018); «Vida útil da porcelana» (2023) e galardoada co II PREMIO PEZAS DUN TEATRO DO PORVIR. GALIZA-PORTUGAL e «De rota raposa», estas útlimas en cocreación coa poeta e performer Silvia Penas. Premio Nacional de Poesía Viva L de Lírica en 2025; ano no que tamén recibiu o Premio XIII Premio Manuel Lueiro Rey de Poesía pola súa obra «Manual de camuflaxe» (Ed. Xerais de Galicia). Outros títulos: «Con esta hoz/Con esta fouce» (Disbauxa, 2023) «Claustro Corda Comensal» (Ed. Galaxia, 2023)

Poema 1
A veces sucede que se impone sobre la idea del paisaje el paisaje mismo y es terrible y es irretratable por no haber un punto de fuga o de encuentro los cuerpos se hacen pequeños en la distancia/ disminuyen en la lejanía que se impone sobre ellos y su idea es terrible y es irretratable por no haber un punto de fuga o de encuentro sucede que los cuerpos adoptan el aspecto informe de todo lo que los rodea y esto es casi vivir. Ocurre así con el gecko de Madagascar con el insecto palo con la mariposa hoja seca/ con el búho con el camaleón con el caballito de mar pigmeo con algunas clases de tiburón y conmigo. [ de Manual de camuflaxe; Edicións Xerais de Galicia. 2025 (traducción del autor)
Poema 2
Parece que quisiera descubrirme sin acabar de decir/ escucharme desde dentro para recordar una verdad/ desvelada con una trampa o un escondite ser algo más que otras voces mezclándose con la mía/ aún teniendo que cantar un mismo himno en la multitud/ para que mi amor sea escuchado entre un millón de amores iguales. Llevo a cuestas la impostura y el gesto banal de la maldad/ el movimiento de los labios conformando una canción/ que no me supo enseñar nadie que quisiese por estar hecha para otras bocas. Me miro en un espejo al que no he sido convocado/ y lo que me devuelve no es una respuesta no me afirma no es una pregunta no me inquiere no precisa de mí más que una prueba algo que le indique en un descuido que hay alguien al otro lado que también se está buscando. Parece que estas líneas quisieran decir que son yo/ que fueron trazadas para decirme cuando lo importante es que se lean sabiendo que yo soy yo y soy cualquiera. [ de Manual de camuflaxe; Edicións Xerais de Galicia. 2025 (traducción del autor) ]
Por qué me considero poeta

Me considero poeta porque busco un poema constantemente, porque escribo poemas a veces y porque leo. Pero sobre todo, porque no me gusta el mundo del que formo parte en las calles y creo que necesitamos otro(s).

Contacto
La dirección no se muestra en la página. Aparece al hacer clic.
Enlaces
Ficha número 224 del censo. Ficha actualizada el 13 de agosto de 2026Siguiente poeta →