Mos, Pontevedra. 1982.
Desenvolve o seu labor arredor dunha poética que leveda na súa formación en Filosofía (Licenciado pola Universidade de Santiago de Compostela) e mais na súa formación e experiencia no eido das artes escénicas. As súas obras, de marcado carácter reflexivo, adoitan tomar corpo na oralidade secundaria dos recitais e en breves presentacións que transitan os camiños do teatro e a performance. Tal é o caso de «Mudar a pel» (2018); «Vida útil da porcelana» (2023) e galardoada co II PREMIO PEZAS DUN TEATRO DO PORVIR. GALIZA-PORTUGAL e «De rota raposa», estas útlimas en cocreación coa poeta e performer Silvia Penas.
Premio Nacional de Poesía Viva L de Lírica en 2025; ano no que tamén recibiu o Premio XIII Premio Manuel Lueiro Rey de Poesía pola súa obra «Manual de camuflaxe» (Ed. Xerais de Galicia).
Outros títulos:
«Con esta hoz/Con esta fouce» (Disbauxa, 2023)
«Claustro Corda Comensal» (Ed. Galaxia, 2023)
Poema 1
A veces sucede que se impone
sobre la idea del paisaje
el paisaje mismo
y es terrible y es irretratable
por no haber un punto de fuga
o de encuentro
los cuerpos se hacen pequeños
en la distancia/
disminuyen en la lejanía
que se impone sobre ellos
y su idea es terrible
y es irretratable
por no haber un punto de fuga
o de encuentro
sucede que
los cuerpos adoptan el aspecto informe
de todo lo que los rodea y esto
es casi vivir.
Ocurre así con el gecko de Madagascar
con el insecto palo con la mariposa hoja seca/
con el búho con el camaleón
con el caballito de mar pigmeo
con algunas clases de tiburón
y conmigo.
[ de Manual de camuflaxe; Edicións Xerais de Galicia. 2025 (traducción del autor)
Poema 2
Parece que quisiera descubrirme sin acabar de decir/
escucharme desde dentro para recordar una verdad/
desvelada con una trampa o un escondite
ser algo más que otras voces mezclándose con la mía/
aún teniendo que cantar un mismo himno en la multitud/
para que mi amor sea escuchado
entre un millón de amores iguales.
Llevo a cuestas la impostura y el gesto banal de la maldad/
el movimiento de los labios conformando una canción/
que no me supo enseñar nadie que quisiese
por estar hecha para otras bocas.
Me miro en un espejo al que no he sido convocado/
y lo que me devuelve
no es una respuesta
no me afirma
no es una pregunta
no me inquiere
no precisa de mí más que una prueba
algo que le indique en un descuido
que hay alguien al otro lado
que también se está buscando.
Parece que estas líneas quisieran decir que son yo/
que fueron trazadas para decirme
cuando lo importante es que se lean
sabiendo que yo soy yo
y soy cualquiera.
[ de Manual de camuflaxe; Edicións Xerais de Galicia. 2025 (traducción del autor) ]
Por qué me considero poeta
Me considero poeta porque busco un poema constantemente, porque escribo poemas a veces y porque leo.
Pero sobre todo, porque no me gusta el mundo del que formo parte en las calles y creo que necesitamos otro(s).
Contacto
La dirección no se muestra en la página. Aparece al hacer clic.