Son unha muller creativa, curiosa e profundamente ligada á palabra. A escrita é o meu xeito de estar no mundo: escribo para entender, para nomear o que doe, o que medra e o que ás veces fica en silencio. Móvome entre a poesía e a narrativa, cunha voz intimista que bebe da emoción, da memoria e da experiencia vital.
Interésame especialmente a creación con e para a infancia, o poder das historias como espazo de encontro e imaxinación, e a arte como ferramenta de expresión e coidado. Con tres contos infantís publicados: "O MISTERIO DO TULIPÁN " "ZAPATO E BOTA" e " PEDRO E O VAGALUME". Gústame traballar con detalle, escoitar o que a historia pide e darlle tempo ás ideas para que atopen a súa forma.
Creo na beleza do cotián, na forza do sensíbel e na palabra como casa. Escribo porque é unha maneira de respirar, de resistir e de deixar pegada. Diso trata o meu poemario "A CULPA ERA ROSA E COMÉUNA UNHA VACA".
Poema 1
Eu, bailarina de danza clásica
Tamén chamado ballet
Arte en movemento
Que con menos anos
Me brotaba por cada poro da pel.
Con cada paso
expresaba un sentimento,
Capaz de flotar tan alto,
Capaz de acariciar
ca punta dos meus dedos
Cada estrela do inmenso firmamento.
Capaz de voar
Capaz de soñar
sin necesidade dos ollos pechar.
Pero as veces os soños
pasan a ser pesadelos,
E aínda que por fora vestía de branco
Por dentro comezaba a estar podrida.
Choraba bágoas caladas
Porque nin sequera elas berraban.
Sempre a cabeza 'gacha'
Por moito que ma'estiraran.
De exemplo, unha longa bara ,
Que con firmeza agarraba
A que sen dúbida mandaba
De compañeira, unha pesa,
Que sen piedade marcaba
O que eu sen respirar agochaba.
E tras esa cifra cada vez mais menguada,
Esa mirada xulgante
que sen falar xa berraba.
Cos días a cifra xa era más reducida,
Loitando contra os mareos
E a mirada enrevesada
desa muller elegante,
que todas idolatraban.
Eu ansiosa desa perfección
Pechaba a boca
e sen querelo encollía o corazón.
Cando esos kilos baixaban
Ela orgullosa me ollaba
pero o meu ritmo freaba,
Sempre furiosa e cansada
Así esa nena se atopaba.
Miña nai desesperada
sen entender que pasaba,
Choraba desalentada
Pero esa nena...por fin encaixaba
O problema foi medrando
E as forzas foron menguando
E esa nai sobrepasada
Enfrontandose o xigante
Dixo firme e xa cansada,
Se non comes nena,
non seguirás bailando .
Cada día eran uns gramos
Pero a cabeza rexeitaba
O que o corpo precisaba
No espello era unha extraña
Un cadáver que ainda andaba.
Con moita axuda e cariño
A cousa foi mellorando
Cada gramo, cada kilo
Cada risa ,cada abrazo.
O fantasma da enfermidade
Aínda na cabeza habitaba,
Pero eu valente e empoderada
Cada noite contra el loitaba.
E gañaba, e gañaba e gañei.
E agora dende a distancia
Compadezo as pobres nenas
Que morrendo por encaixar,
En caixa van por morrer.
Poema 2
Quizás tu eres faro en esta oscuridad
Pero yo aún no aprendí a buscar
Quizás tu eres paseo
Y yo solo corro al escapar
Quizás tu eres caricia
Que yo me acostumbre a esquivar
Quizás tu eres vida
Que yo no sé disfrutar
Quizás tu eres compañía
Que me saque de esta soledad
Quizás tu eres cura
Para esta enfermedad
Quizás tu eres tregua
En mi guerra personal
Quizas Tu eres ritmo en el compás
Pero Quizás yo aún no aprendí a bailar
Quizas Tu eres viento fresco y libertad
Pero yo mi amor
aún no aprendí a volar
Quizás tu eres abrigo en la tempestad
Más decidí no intentarme resguardar
Quizás tu eres bastón
En el que poderme apoyar
Quizás tu eres camino
Que me queda por andar
Quuzas Tu eres calma y felicidad
Pero lo siento quizás yo
Estoy acostumbrada a pelear
Quizás tu eres ventana
Con vistas al mar
Quizás tu eres conversación
Pero yo no estoy acostumbrada a hablar.
Pausa
Quizás tu eres el verso
Que yo no sé recitar
Quizás tu eres alma
Y la mía, ni siquiera se donde está.
Quizás tu eres futuro
En el que yo aún no he podido pensar
Quizás tu lo eres todo
Y no pretendo nada más
Pero lo siento,
Quizas no estoy acostumbrada a amar.
Pausa
Aunque si quizás rompo los quizás
Y si quizás el quizás contigo no está
Porque a tu lado hay seguridad
Y no la duda que aporta el Quizás
Si quizas hicieses que el quizás desaparezca
Aunque a veces luche por entrar
Quizás ya es hora
¿no...?
Quizás ya es hora por fin
de saber lo que es amar ....
Por qué me considero poeta
Porque uso a palabra como ferramenta e como arma para sobrevivir no mundo.
Contacto
La dirección no se muestra en la página. Aparece al hacer clic.